กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ยามนี้ ภายในป่าเขาแห่งหนึ่ง เซียวถิงเซี่ยนมองเซียวซื่อที่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นด้วยแววตาเย็นชา
“ท่านอา ท่านฟื้นแล้ว”
เซียวซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่นางจึงได้สติ
“เหตุใดจึงเป็นเจ้า?”
เซียวถิงเซี่ยนยิ้มบาง ๆ “อะไรกัน ท่านาเห็นข้าแล้วรู้สึกแปลกใจนักหรือ?” เขาหุบพัดพับแล้วเคาะศีรษะตนเอง “คิดว่าท่านอาคงกำลังมองหาองครักษ์เงาที่จัดเตรียมไว้คอยรับตัวท่านก่อนหน้านี้กระมัง! ข้าลืมบอกท่านไป เจ้าพวกสวะนั่น ซื่อจื่อผู้นี้เห็นแล้วรำคาญใจ จึงโยนเข้าป่าเขาให้หมาป่ากินเสียแล้ว ป่านนี้คงถูกแทะจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก”
“เจ้า! เจ้าสารเลวน้อย!”