ตอนที่ 216 โม่จิ่นเฟิง

ซ่างกวนหลินยังไม่ทันตั้งตัว แขนก็ถูกกรีดเป็นแผลยาวเท่านิ้วมือเสียแล้ว

เขากำลังจะร้องด้วยความเจ็บปวด แต่กลับพบว่าไม่เจ็บเลยแม้แต่น้อย

หรือว่าเขาจะตาฝาดไปเอง?

ถูกกรีดเนื้อหนังเช่นนี้ จะไม่รู้สึกได้อย่างไร?

ในตอนนั้นเอง เขาก็พบว่าแขนทั้งข้างของตนขยับไม่ได้เสียแล้ว

“ลูกสาว เจ้าทำอะไรกับพ่อหรือ?”

“ไม่มีอะไร ข้าจะผ่าตัดให้ท่าน”

“ผ่าตัด? นั่นคืออะไรหรือ?”

“เงียบเสีย” เวินเซี่ยงหว่านคร้านจะอธิบายให้เขาฟัง “เวลาข้ารักษาคน ข้าเกลียดการถูกผู้อื่นรบกวนเป็นที่สุด”

เขามีชีวิตมานานหลายปีถึงเพียงนี้ ยังไม่เคยมีผู้ใดบอกให้เขาเงียบมาก่อน ความรู้สึกยามถูกลูกสาวคอยกำกับเช่นนี้ช่างดีไม่น้อยจริง ๆ