ตอนที่ 172 ขอร้อง

ยามนี้ในตำบลแห่งนี้ คนที่ไม่รู้จักนางเกรงว่าจะมีอยู่ไม่มากนัก หากกล่าวให้ฟังดูร้ายกาจสักหน่อย ในสายตาคนนอกยามนี้นางก็คือแม่ม่ายผู้หนึ่ง ตั้งแต่โบราณมา หน้าประตูบ้านแม่ม่ายมักมีเรื่องซุบซิบนินทามากมาย มิสู้ให้นางลงมือกำจัดข่าวลือเหล่านั้นเสียตั้งแต่ยังไม่ทันก่อตัว

“ได้สิ!” ซือถูเหอจิ้งเม้มริมฝีปากบาง สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดออกมา ทว่าประกายยิ้มในดวงตากลับปิดบังอย่างไรก็ไม่มิด

ทั้งสองมาถึงหอร้อยบุปผา ทันทีที่ถึงหน้าประตู ตู้รั่วก็ออกมาต้อนรับ

“เถ้าแก่เวิน ในที่สุดก็รอจนท่านมาได้!” ใบหน้าของตู้รั่วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เชิญเร็ว เชิญเข้ามาเถิด”

“วันนี้ข้านัดสหายเอาไว้แล้ว”