ตอนที่ 160 กรรมที่ตนก่อ ย่อมต้องชดใช้

“ฮ่า ๆ เวินเซี่ยงหว่าน เจ้านี่ช่างเห็นแก่ตัวเสียจริง! เจ้ารอดชีวิตมาได้ แล้วลูกสาวของเจ้าเล่า? เด็กของเจ้าเล่า?”

เวินเซี่ยงหว่านมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “เจ้าคงมิได้คิดว่าเจาเจาตกลงไปในนั้นหรอกกระมัง!”

เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวเหิงก็แข็งค้าง

มิใช่หรือ?

เด็กคนนั้นมิได้ตกลงไปหรือ?

เป็นไปได้อย่างไร?

“ต่อให้คนทั้งตระกูลเจ้าตกลงไป เด็กของข้าก็ไม่มีทางตกลงไปหรอก” เวินเซี่ยงหว่านมองจ้าวเหิงพลางยิ้มบาง ๆ “เฒ่าสารเลว ข้ามองเจ้าสูงเกินไปจริง ๆ นึกว่าเจ้าจะมีความสามารถร้ายกาจอันใดเสียอีก”

จ้าวเหิงขบกรามแน่น เขาจะคาดคิดได้อย่างไรว่าเวินเซี่ยงหว่านจะหนีรอดจากกับดักกลไกนี้มาได้?