ตอนที่ 145 ความคิดเป็นอื่น

หลี่อวิ๋นเฟิงรู้สึกตื่นเต้นยินดีในใจ เขาประคองหลี่ไต้ขึ้นมาด้วยสองมือที่สั่นเทา

“เด็กดี เด็กดี!” หลี่อวิ๋นเฟิงตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนใช้มือเปื้อนดินเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้า

หลี่ไต้กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “หลานชายไม่ทำให้ความคาดหวังอันสูงส่งของท่านปู่ต้องผิดหวัง” กล่าวจบ สายตาของเขาก็เลื่อนไปตกอยู่บนร่างเวินเซี่ยงหว่าน “ขอบคุณแม่นางเวินสำหรับพระคุณที่ช่วยชุบชีวิต หลี่ไต้จะไม่มีวันลืมเลือน และชาตินี้จะต้องตอบแทนให้จงได้!”

เวินเซี่ยงหว่านกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพียงออกเงินให้เล็กน้อยเท่านั้น ส่วนที่เจ้าสอบได้อันดับสูง ล้วนต้องอาศัยความพยายามของตนเอง เจ้าเล่าเรียนอย่างยากลำบากมาหลายปี นับว่าโลหิตหัวใจมิได้สูญเปล่า”