บทที่ 117: แสงเรืองรองแห่งความเป็นมารดาของเอลฟ์ “ประสาทรับกลิ่นแร่”

บทที่ 117: แสงเรืองรองแห่งความเป็นมารดาของเอลฟ์ “ประสาทรับกลิ่นแร่”

หลังจากลูบหางของสาวมนุษย์สัตว์ตัวน้อยอย่างเพลิดเพลิน ลินน์ก็ลุกขึ้นยืน

“วันนี้กลับกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“พรุ่งนี้ยังจะมาอีกหรือ?”

ลูปาลุกขึ้นพลางปัดฝุ่นตามร่างกาย

นางไม่เคยพบใครเช่นลินน์มาก่อนจริง ๆ

หากจะเรียกเขาว่านักพรตบำเพ็ญตบะก็ใช่ ทว่าในด้านการดำรงชีวิต ลินน์ไม่เคยปล่อยให้ตนเองลำบากแม้แต่น้อย ขณะเดียวกัน ลูปาก็ไม่เคยเห็นเขาหยุดพัก ทุกวันเขาล้วนก้าวเดินไปบนเส้นทางแห่งความแข็งแกร่ง

เฮ้อ บางทีนี่อาจเป็นเหตุผลที่ลินน์กลายเป็นผู้มีอาชีพได้รวดเร็วถึงเพียงนี้

ลูปาตบแก้มของตนเองเบา ๆ รู้สึกถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้า

ตัวข้าเองก็ควรพยายามให้มากขึ้นแล้ว!