ตอนที่ 166 หมาไม่เห่ามักกัดเจ็บ

ตอนที่ 166 หมาไม่เห่ามักกัดเจ็บ

วาจาของอธิการบดีเฒ่าหนักแน่นมีพลัง ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด

นั่นคือดัมเบิลดอร์เชียวนะ

ผู้วิเศษขาวผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดซึ่งโลกเวทมนตร์ยอมรับ

เฮอร์ไมโอนี่ถอนหายใจด้วยความซาบซึ้งใจ

เป็นคนจนบรรลุถึงระดับดัมเบิลดอร์นับว่าไม่เลวเลยทีเดียว

ต่อให้ยืนอยู่ในมุมมองของนางแล้วมีความไม่พอใจต่อเฒ่าผู้นี้อยู่หลายประการ ก็มิอาจปฏิเสธความดีความชอบที่ผู้อาวุโสท่านนี้มีต่อโลกเวทมนตร์ รวมถึงบารมีและความน่าเชื่อถือของตัวเขาเองได้

ส่วนเรื่องความขัดแย้งระหว่างพวกเขานั้น ทำได้เพียงกล่าวว่าน่าเสียดายยิ่ง ต่างฝ่ายต่างก็มีผลประโยชน์ของตนเอง

นั่นเป็นเรื่องสุดวิสัยจริง ๆ

ภายในใจของเฮอร์ไมโอนี่เคารพดัมเบิลดอร์ ชื่นชมในเสน่ห์บารมีของเขา แต่ก็ยังคงมิอาจดำเนินเรื่องราวตามความคิดของเขาได้