ตอนที่ 164 ไม่มีความสุขจริง ๆ ข้าก็มีความสุข

ตอนที่ 164 ไม่มีความสุขจริง ๆ ข้าก็มีความสุข

นี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ปกติ

ยามนี้ยังเป็นช่วงเที่ยงวันอยู่นะ!

ท้องฟ้าที่ยังสว่างไสวเมื่อครู่ พลันจมลงสู่ความมืดมิดดุจน้ำหมึกในชั่วตาเดียว

สายลมหนาวนอกหน้าต่างหวีดหวิว อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน

บนกระจกหน้าต่างรถไฟก่อตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งหนาแน่นอย่างรวดเร็ว ลวดลายน้ำแข็งคืบคลานแผ่ขยาย เกือบจะปิดบดบังทัศนียภาพหน้าต่างทั้งหมด ห่อหุ้มรถไฟทั้งขบวนไว้ในบรรยากาศเย็นเยือกและดับสูญอย่างสมบูรณ์

เสียงพูดคุยหัวเราะอันสรวลเสเฮฮาดั้งเดิมในแต่ละโบกี้ค่อย ๆ เลือนหายไป อุณหภูมิดิ่งลงเหว ความหนาวเหน็บแทงกระดูกแทรกซึมผ่านร่องพรุนทุกแห่งเข้ามาโดยปราศจากช่องว่าง

นี่ไม่ใช่ความหนาวจากฟ้าฝนแปรปรวนที่กำลังจะมีพายุฝนฟ้าคะนอง และไม่ใช่ความหนาวในวันฤดูหนาวทั่วไป