กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณพ่อนักแปล
ตอนที่ 15 เป็นหอพักห้องเดี่ยว! ดีใจจัง!
เดรโกคิดว่าสายตาของตนซ่อนเร้นมิดชิดแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังถูกคนมองออก
“มองอะไรอยู่น่ะ” เบลสขยับเข้ามาใกล้ ยิ้มชั่วร้ายพลางเอ่ย “ทีนี้ก็ดีใจแล้วล่ะสิ ได้อยู่บ้านเดียวกับเจ้า”
“ใครดีใจกัน อย่ามาพูดเพ้อเจ้อ!” เดรโกรีบหันศีรษะกลับไป ทว่าปากยังแข็ง “ข้าเพียงรู้สึกว่า หมวกคัดสรรทำตามการตัดสินใจที่ถูกต้องเสียที”
เบลสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้เปิดโปงเขา
อันที่จริงเดรโกก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าตนเองรู้สึกอย่างไรกับเฮอร์ไมโอนี่
จะบอกว่าเป็นรักแรกพบรึ
นั่นก็ดูลึกซึ้งเกินไป ยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย
เขาเพียงแค่รู้สึกอย่างบริสุทธิ์ใจว่า ทุกด้านที่เฮอร์ไมโอนี่แสดงออกมาในตอนนี้ สอดคล้องกับรสนิยมของมัลฟอยยิ่งนัก มองแล้วสบายตาเป็นธรรมชาติ