กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 233 หลอมสร้างกระบี่เหิน
เมื่อได้ยินว่าผู้ฝึกยุทธ์ในเหมืองตายหมดแล้ว หลี่เอ้อร์ก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม
“ขอบคุณ”
หลี่เอ้อร์ค้อมคำนับจางเอ้อร์โก่ว แล้วเดินออกไป
คราวนี้ไอ้หลี่เถี่ยตั้นเดินเข้ามากระซิบว่า “พี่ใหญ่ เรื่องที่พวกเราถามเมื่อครู่ ขอพี่ใหญ่ช่วยเก็บเป็นความลับด้วย”
“อืม!”
จางเอ้อร์โก่วพยักหน้าเป็นเชิงตกลง
แผ่นหลังของหลี่เถี่ยตั้นยามจากไปดูเศร้าสร้อย ยิ่งยืนยันสิ่งที่จางเอ้อร์โก่วคิดอยู่ในใจ
แต่เรื่องนี้ถูกจางเอ้อร์โก่วลืมไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ตัวเขาเองยังมีเรื่องต้องจัดการ ไม่มีเวลามาคิดเรื่องอื่นอีก