กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 163 ฟันหน้าตัวตุ่นมาร
นอกเรือน ดวงจันทร์สว่างพร่างดาวห่าง เสียงกรนดังระงม
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ใจที่แขวนค้างของจางเอ้อร์โก่วก็สงบลง
เมื่อครู่จางเอ้อร์โก่วกลัวว่าเสียงดังจะปลุกพวกกระต่ายยักษ์ให้ตื่น หากทำเรือนของคนอื่นพังขึ้นมา คงหนีไม่พ้นถูกซ้อมอีกยก
ตั้งแต่มาถึงสถานที่บ้า ๆ นี่ จางเอ้อร์โก่วจำไม่ได้แล้วว่าถูกซ้อมไปกี่หน เขาถูกตีจนกลัวจริง ๆ
เมื่อเห็นกระต่ายทุกตัวหลับกันหมด จู่ ๆ จางเอ้อร์โก่วก็เกิดความคิดขึ้นมา ในเมื่อเรียนวิชาหมัดจนได้แล้ว ไฉนไม่ฉวยโอกาสหนีไปเสียเล่า
ใช่แล้ว ตอนนี้ไม่หนี แล้วจะรอถึงเมื่อใด!
จางเอ้อร์โก่วตัดสินใจเด็ดขาด กระโจนพรวดออกจากเรือนแล้ววิ่งเข้าไปในป่า