กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 74 เข้าภูเขา
คำว่าโชคชะตาช่างลึกซึ้งยากหยั่งถึง
อยากพบก็ได้พบ อยากพรากก็พลัดพราก
สิ่งที่จางเอ้อร์โก่วคิดไม่ถึงก็คือ นับจากวันที่เขาทำให้หมาลายจุดหมดสภาพบนลานประลองสัตว์ ฮวาหร่านก็เริ่มจงใจตีตัวออกห่างจากเขา
ต่อมาฮวาเทียนฉุนยังตั้งคอกสุนัขให้เขาเป็นการเฉพาะ แล้วไล่เขาออกจากห้องของฮวาหร่าน
ส่วนฮวาเหยียน หลังเรื่องบนลานประลองสัตว์จบลง เขาก็ไม่เห็นนางอีกเลย
ทั้งที่ช่วยคนไว้แท้ ๆ กลับถูกคนอื่นรังเกียจเสียอย่างนั้น
โลกมนุษย์เย็นชา น้ำใจคนแปรเปลี่ยน วินาทีนี้จางเอ้อร์โก่วมองเห็นทุกอย่างแจ่มชัด