กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69 ลอบโจมตี
หนึ่งวันต่อมา ฮวาหร่านก็ตื่นขึ้นมา
ตลอดทั้งวันนั้นทำเอาจางเอ้อร์โก่วทรมานแทบตาย
จางเอ้อร์โก่วนอนหมอบอยู่ข้างเตียง ไม่ยอมห่างแม้แต่ก้าวเดียว ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เขาคิดจะช่วยคน แต่ดันกลายเป็นทำร้ายคนหรือเปล่า
ไม่ต้องคิดก็รู้ การที่ฮวาหร่านหมดสติกะทันหันต้องเกี่ยวข้องกับลำแสงที่เข้าไปในหัวเขาแล้วถูกโครงกระดูกน้อยกินเข้าไปแน่
“หร่านเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่!”
“น้องสาว!”
เมื่อฮวาหร่านฟื้นขึ้นมา ฮวาเทียนฉุนกับฮวาเหยียนที่เฝ้าอยู่ข้างกายก็โล่งใจ
“ท่านพ่อ พี่หญิง ข้าไม่เป็นไร แค่รู้สึกเหมือนฝันไปนานมาก!”
“น้องสาว ฝันเห็นอะไรบ้างเล่า?”