กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65 คลี่คลาย
“โฮ่ง~”
ขณะที่ทั้งสองเงียบงัน เสียงสุนัขเห่าก็ดังขึ้นภายในห้อง
ตอนนี้จางเอ้อร์โก่วอยากมุดรูหมาเสียจริง ทั้งที่เขาตั้งใจเลียนเสียงหมาป่า แต่พออ้าปากกลับกลายเป็นเสียงหมาได้อย่างไร?
เสียงเห่าครั้งนี้ทำลายความเงียบภายในห้องลงทันที
“พี่หญิง ท่านไม่ได้บอกว่านี่เป็นลูกหมาป่าครามหรือ แล้วเหตุใดเจ้าลูกหมาป่านี่ถึงเห่าเหมือนสุนัข?”
“…”
ฮวาเหยียนเองก็พูดอะไรไม่ออก ตั้งแต่นางเห็นลูกหมาป่าตัวนี้ก็อยากหัวเราะแล้ว ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นหน้า ราวกับเคยพบที่ไหนมาก่อน
“พี่หญิง นี่คงไม่ใช่ลูกสุนัขที่ท่านเอามาหลอกให้ข้าดีใจหรอกกระมัง?”