กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 หนอนกระดูก
บรรยากาศตกอยู่ในความอึดอัดชั่วขณะ มู่เทียนสิงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “เถ้าแก่หวัง ลองเห็นแก่หน้าข้า…”
“ไม่ได้! เรื่องน้ำใจเป็นเรื่องน้ำใจ เรื่องธุรกิจเป็นเรื่องธุรกิจ!”
มู่เทียนสิงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกหวังเฉียนไหลตัดบท จางเอ้อร์โก่วเห็นแล้วแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ถูกหักหน้าเสียต่อหน้าผู้คน มู่เทียนสิงเองก็เริ่มเดือดดาล
“เจ้าต้องการอะไรถึงจะยอมให้ยืม ก็ว่ามาให้ชัด!”
“ต้องมีของจำนำ ไม่อย่างนั้นอย่าหวัง!”
………
ในห้องเงียบลงชั่วขณะ
จางเอ้อร์โก่วพูดไม่ออก เห็นชัดว่ามู่เทียนสิงคิดจะบังคับยืม ไม่รู้ว่าเอาความมั่นใจมาจากไหน