กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 พิษหยิน
ความรู้สึกยามถูกแสงตะวันสาดส่องราวกับถูกเปลวเพลิงเผาผลาญ เพียงชั่วพริบตา ผิวหนังตรงบริเวณที่ถูกแสงตะวันของจางเอ้อร์โก่วก็หลุดลอกไปชั้นหนึ่ง
ชั่วขณะนั้นจางเอ้อร์โก่วยกหม้อเหล็กครอบหัว นั่งยองอยู่บนพื้นไม่กล้าขยับ
เหตุใดเขาจึงกลัวแสงตะวัน?
หรือเป็นเพราะกินราชาสุนัขเข้าไป?
ความคิดนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในสมองจางเอ้อร์โก่ว แต่เขาไม่กล้าคิดเลยว่าหากตนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่กล้าออกมาตอนกลางวันจะเป็นเช่นไร
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม บริเวณที่ถูกแสงตะวันเผาไหม้ของจางเอ้อร์โก่วดีขึ้นเล็กน้อย เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น จากนั้นก็ครอบหม้อเหล็กไว้บนหัว คลุมเสื้อผ้าให้มิดชิดแล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองชิงโจว