เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 นี่คือพรสวรรค์ของพวกเขา
หวังเสี่ยวเลี่ยงหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเว่ยจื่อจินแล้วก้าวฉับ ๆ เดินเข้าไป คนขับรถลงมาจากที่นั่งคนขับและอาสาเปิดกระโปรงหลังรถให้เขา
“ขอบคุณครับอาจารย์” หวังเสี่ยวเลี่ยงวางกระเป๋าลงไปอย่างมั่นคง
เว่ยจื่อจินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เขย่งปลายเท้าแล้วจูบลงบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว
“เดินทางปลอดภัยนะ” หวังเสี่ยวเลี่ยงกำชับ
“รู้แล้วน่า” เว่ยจื่อจินดึงประตูรถแล้วก้าวเข้าไปนั่ง
คนขับรถและช่างภาพผมยาวที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับต่างส่งเสียงร้อง “โอ้โห” ออกมาพร้อมกันด้วยความหยอกล้ออย่างเป็นมิตร
ผู้ช่วยตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะหลังก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา นิ้วเลื่อนไปมาบนหน้าจอโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้มให้เว่ยจื่อจิน ช่วยปิดประตูรถให้เธอ ก่อนจะโบกมือให้ที่หน้าต่างรถ