เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ฉันรีบนะ!
สนามบินเมืองฝูเฉิง ผู้คนสัญจรขวักไขว่
ด้านนอกผนังกระจกบานยักษ์ของอาคารผู้โดยสาร เครื่องบินทะยานขึ้นลงอย่างเป็นระเบียบทีละลำ
แผนการเดิมที่ควรรอให้วันหยุดสิ้นสุดลงเสียก่อนค่อยเดินทางกลับ ถูกสายโทรศัพท์ด่วนสายหนึ่งโทรเข้ามาขัดจังหวะจนปั่นป่วน
เว่ยจื่อจินได้รับโทรศัพท์จากทางสถานี ต้องการให้เธอไปทำข่าวรายงานเกี่ยวกับบุคคลต้นแบบคนหนึ่ง ดอกเตอร์จบจากต่างประเทศที่ยอมละทิ้งชีวิตสุขสบายในต่างแดน กลับประเทศมาอาสาสอนในพื้นที่ห่างไกล เกิดล้มป่วยหนักกะทันหัน สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต ทางสถานีหวังให้เธอรีบกลับไปทันที เพื่อทำข่าวสัมภาษณ์เชิงลึกเป็นคนแรก
“ฉันบอกแล้วไงว่าให้พวกนายเที่ยวเล่นกันต่อ ฉันกลับคนเดียวก็พอ”
“พูดอะไรอย่างนั้น ฉันกลับไปเป็นเพื่อนเธอเอง ส่วนพี่เฉียงกับหลานเซียงยังเที่ยวต่อได้อีกสองสามวัน”