กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 127 ไปฉี่ให้คลายโมโห
หลิวซินอวี่ถอนหายใจยาว เสียงยังคงแหบพร่า
เขาเชิดมุมปากเล็กน้อย อยากยิ้มสักหน่อย แต่เพราะร้องไห้นานเกินไป กล้ามเนื้อบนใบหน้าจึงแข็งทื่อ รอยยิ้มนั้นดูยังไงก็ยังน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้
“เสียท่าหน่อยนะ ผมไปล้างหน้าหน่อย”
เขาลุกขึ้นยืน รู้สึกเก้อ ๆ เล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องน้ำชา
โจวเฉียงกับหวังเสี่ยวเลี่ยงมองแผ่นหลังของเขา ต่างเงียบงัน
แต่ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยง ในวินาทีที่หลิวซินอวี่หันหลังกลับ กลับผุดข้อสงสัยใหม่ขึ้นมา
ไม่ชอบกล
ไม่ชอบกลเอามาก ๆ
หลิวซินอวี่เพิ่งพูดว่า “ผมไม่มีใครที่พูดเรื่องพวกนี้ได้จริง ๆ”