กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 ขอเพียงเรามีความสุข
เสียงของหลิวซินอวี่หยุดชะงัก ราวกับจมลงไปในความทรงจำที่ไม่น่าพอใจนั้น
ไม่มีใครพูด ห้องน้ำชาเงียบสงบ ได้ยินเสียงนกร้องเป็นครั้งคราวจากนอกหน้าต่าง
“ความกังวลของปู่ ไม่ได้แสดงออกแค่ในเรื่องทรัพย์สิน”
“ท่านยังอยากชี้นำชีวิตของพวกเรา”
“ท่านมักบอกพวกเราว่า การหาเงินนั้นไม่มีความหมาย เงินหาเท่าไรก็หาไม่หมด เงินเป็นของดีแน่ ๆ แต่ไอ้เงินนี่ก็เป็นตัวระยำเหมือนกัน”
หลิวซินอวี่หัวเราะ หวังเสี่ยวเลี่ยงรู้สึกว่าเขาคงกำลังนึกถึงท่าทางของปู่ตอนพูดคำหยาบ
เพราะในสมองของเขาในตอนนี้คือภาพของชายชราคนหนึ่งที่กำลังด่าหยาบ