กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 เจ้าหนูอย่างแกนี่มันตาบอด
หลิวซินอวี่หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ รู้สึกว่าคำประเมินของฟ่านฉีซานนั้นเหมือนคำชมเสียมากกว่า
“ตอนพวกเราสามคนยังเด็ก ต่างก็ชอบฟังปู่เล่าเรื่อง เรื่องรู้ทันคนและมารยาทสังคม เรื่องคนเก่งคนมีวิชาแปลก ๆ บางครั้งก็เล่าเรื่องเชื่อโชคลางแบบงมงาย”
“สิ่งที่ฉันชอบที่สุด คือฟังปู่วิจารณ์พวกแขกที่ไป ๆ มา ๆ หรือคนเดินผ่านไปผ่านมาบนถนน”
“ตาปู่คมมาก ท่านจะชี้ไปที่แขกคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกไป แล้วบอกพวกเรา ‘ดูแผ่นหลังของคนนั้นสิ ไหล่ห่อลง ส้นเท้าลากพื้น วันนี้ต้องขาดทุนแน่ ๆ เย็นนี้กลับบ้านต้องโดนภรรยาด่าแน่นอน’”
“‘ดูคนนั้นสิ เดินมาก็มีลมมีแรง จมูกเชิดขึ้นฟ้า แปดเก้าส่วนคงได้เงินก้อนมา เดี๋ยวต้องไปกินร้านที่ดีที่สุดในเมืองแน่ ๆ’”