เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 113 ไม่ได้เจอกันนาน
ผ่านไปครู่หนึ่ง โจวเฉียงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
จึงเอ่ยข้างหูหวังเสี่ยวเลี่ยงอีกครั้งว่า
“คนแบบนี้มีโอกาสโผล่มาอยู่ข้างกายจื่อจินได้เลยนะ นายไม่กังวลเลยสักนิดเหรอ ฉันบอกหลานเซียงไปแล้ว บอกให้เธออยู่ห่างจากพวกนั้นไว้หน่อย”
หวังเสี่ยวเลี่ยงยิ้มพลางเอ่ยข้างหูโจวเฉียงว่า
“จื่อจินรังเกียจเขาโดยธรรมชาติอยู่แล้ว ขนาดฉันยังรังเกียจเฉินเสี่ยวอิงเลย เฉินเสี่ยวอิงนัดจื่อจินตั้งหลายครั้งก็ถูกเธอปฏิเสธไปหมด ตอนนี้ก็ไม่นัดแล้ว เพราะงั้นเลยไม่กังวลสักนิด”
โจวเฉียงยิ้ม ยังคงกระซิบถามว่า “ทำไมนายถึงรังเกียจเฉินเสี่ยวอิงล่ะ”
“รังเกียจทางสรีรวิทยาล้วน ๆ เธอพูดจาเลี่ยนเกินไป ตอนอยู่ที่สนามบินประโยคนั้นที่ว่าพวกเรานั่งชั้นธุรกิจ ทำเอาฉันขนลุกไปทั้งตัวเลย”
โจวเฉียงยิ้มพลางพยักหน้า “ฉันก็เหมือนนาย ทั้งที่หน้าตาสะสวยดี แต่งตัวก็เป็น ทำไมถึงรู้สึกว่าเชยขนาดนี้นะ”
หวังเสี่ยวเลี่ยงชำเลืองมองเฉินเสี่ยวอิงแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “พี่เฉียง พวกเรานินทาคนอื่นแบบนี้มันไม่ดีมั้ง”