กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 ผมมีหุ้นส่วน
พอเสียงของหวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งขาด “แปะ แปะ แปะ” ก็ดังขึ้น
เสียงปรบมือกังวานดังขึ้น
มีคนหนึ่งถึงกับปรบมือ
แถมยังตะโกนว่า “สุดยอด”
เสียงปรบมือจากที่บางเบากลายเป็นครึกโครม ในที่สุดทุกคนก็พากันปรบมือตาม แม้แต่พนักงานร้านไม่กี่คนนั้นก็ปรบมือแรง ๆ
ดูเหมือนความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่การจับจ่ายซื้อของ แต่อยู่ที่หวังเสี่ยวเลี่ยงทั้งหมด
หวังเสี่ยวเลี่ยงมองไปที่คนที่ปรบมือคนแรก
ดูแล้วอย่างมากก็ราวต้น ๆ สามสิบ
แต่ความรู้สึกกลับไม่เหมือนอย่างนั้น