เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 51 บทเรียนจากความไม่รู้หนังสือ
“เถ้าแก่ ผมมาแล้ว!”
เถ้าแก่อ้วนกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งพับเล็ก ๆ กด ๆ แตะ ๆ อยู่บนหน้าจอมือถือ เมื่อได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น หรี่ตามองมา
เมื่อเห็นสุราเฟินจิ่วและกับแกล้มตุ๋นที่หวังเสี่ยวเลี่ยงถือมา ในตอนแรกใบหน้าอ้วน ๆ นั้นก็ชะงักไปก่อน จากนั้นก็ยิ้มจนบาน เนื้อบนหน้าเบียดกันหมด
“เจ้าหนู นี่ทำอะไรของนาย? รวยแล้วหรือไง?”
ปากพูดอย่างนั้น แต่เขาก็ยังลุกขึ้นยืน รับของจากมือหวังเสี่ยวเลี่ยงอย่างเป็นธรรมชาติ แล้ววางลงบนโต๊ะข้าง ๆ ที่เต็มไปด้วยของสารพัด
“ก็แค่อยากขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือมาตลอดหลายเดือน” หวังเสี่ยวเลี่ยงพูดอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
“ถือว่าเจ้าหนูยังรู้จักบุญคุณ” เถ้าแก่อ้วนตบไหล่เขาแรงไม่เบา “ไม่ต้องยืนแล้ว นั่งสิ”
เขาชี้ไปที่ม้านั่งพับเล็กอีกตัวข้าง ๆ
หวังเสี่ยวเลี่ยงเพิ่งสังเกตว่า ตรงกลางโต๊ะถูกเคลียร์พื้นที่เล็ก ๆ ไว้ ที่ตรงนั้นมีกล่องอาหารสั่งเดลิเวอรีหลายกล่องวางอยู่