เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 ผู้มีพระคุณที่สวรรค์ประทาน
ผู้มีพระคุณ…
หวังเสี่ยวเลี่ยงเคี้ยวคำสองคำนี้ซ้ำไปมา ในหัวสมองมีแต่ความโกลาหล
ถ้อยคำในตำราชะตาลึกลับซับซ้อนยิ่งนัก แต่ก็ราวกับชี้ตรงเข้าไปในหัวใจคน
วิชาเปลี่ยนชะตาข้อที่สิบ: พ่อแม่คือผู้มีพระคุณที่ฟ้าประทาน
ประโยคแรกทำให้เขาคิดไม่ตกอยู่บ้าง ผู้มีพระคุณที่สวรรค์ประทานหรือ พ่อแม่ส่วนใหญ่ย่อมทุ่มเททุกอย่างให้ลูกโดยธรรมชาติ แต่ในข่าวสังคม พ่อแม่ที่ปฏิบัติต่อลูกดั่งศัตรูคู่อาฆาต ถึงขั้นมีพ่อบางคนลงมือกับลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง นี่ก็นับเป็นผู้มีพระคุณได้หรือ
แต่ผู้มีพระคุณมิได้ยึดติดอยู่เพียงชั่วชีวิตเดียว หากเป็นดั่งเมฆและน้ำที่ไหลเวียนไม่หยุด
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง
ในใจของหวังเสี่ยวเลี่ยงสว่างโล่งขึ้นมาทันที ผู้มีพระคุณมิได้คงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดไป พวกเขามาได้ก็จากไปได้ พ่อแม่ให้ชีวิต นี่คือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า เป็นผู้มีพระคุณคนแรกและเป็นรากฐานที่สุด ส่วนหลังจากนั้น หากพวกเขาปฏิบัติต่อลูกไม่ดี กลิ่นอายแห่งผู้มีพระคุณนั้นก็จะสลายหายไปตามกัน ไม่นับเป็นผู้มีพระคุณอีก