เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 พิลึกเกินไปแล้ว
หวังเสี่ยวเลี่ยงมองโจวเฉียงที่กำลังพูดจาฉะฉานอยู่ตรงหน้า แต่ในหัวกลับปรากฏภาพครั้งแรกที่ทั้งสองพบกัน
ชายที่ตอนนั่งโต๊ะสุราไม่พูดสักคำ และหน้าตาธรรมดาไม่สะดุดตา
กับชายคนนี้ในตอนนี้ ที่ระหว่างหัวเราะพูดคุยกลับเรียกความมั่งคั่งมหาศาลว่าการ “ค้าของเก่า” และเรียกการบริจาคตึกหนึ่งหลังว่า “สิ่งที่มหาวิทยาลัยสมควรได้รับ”
เงาร่างสองเงาในหัวของเขาซ้อนทับและแยกจากกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พี่โจว ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ภาพที่พี่ทิ้งไว้ในใจผมกับความรู้สึกวันนี้มันเหมือนคนละคนเลย” ในที่สุดหวังเสี่ยวเลี่ยงก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา
โจวเฉียงคีบถั่วลิสงขึ้นหนึ่งเม็ด โยนเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ แต่ยังไม่รับคำพูดนั้นทันที
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลย
“หวังเสี่ยวเลี่ยง นายเคยรู้สึกแบบนั้นไหม”