กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 จื่อจิน เป็นชื่อที่นายเรียกได้หรือ
หวังเสี่ยวเลี่ยงตกตะลึงไป
เขาเคยจินตนาการถึงคำตอบนับไม่ถ้วน อาจจะลังเล อาจจะปฏิเสธ หรืออาจจะต้องใช้เวลาคิด
แต่เขาไม่เคยคิดว่าเว่ยจื่อจินจะใช้วิธีนี้ เร็วขนาดนี้ ตรงขนาดนี้ ตบแผนฝันที่เขาเพิ่งวาดไว้เมื่อครู่กลับเข้าหน้าตัวเองอย่างแรง
เป็นเป้าหมายการสัมภาษณ์คนแรกของนางหรือ
นี่มันช่าง…เป็นเรื่องสมเหตุสมผล แต่ก็คาดไม่ถึง
เขามองดูมือที่นางยื่นออกมา ผิวขาว เรียวยาว ภายใต้แสงนุ่มนวลของร้านกาแฟ ในความอ่อนโยนนั้นแฝงพละกำลังไว้อย่างชัดเจน
หวังเสี่ยวเลี่ยงก็ยื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วจับมือกับนาง
มือของนางเย็นเล็กน้อย แต่จับไว้แน่นมาก
“ได้”