เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 มนุษยสัมพันธ์
วันต่อมา หวังเสี่ยวเลี่ยงที่ตั้งใจจะตื่นเช้ากลับถูกเสียงดนตรีบาดแก้วหูปลุกให้ตื่น
เขาลืมตาขึ้นและพบว่าเสียงดนตรีนั้นดังมาจากเตียงฝั่งตรงข้าม
เป็นเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์มือถือของหลี่จวิน
นี่เป็นเรื่องแปลกประหลาดมาก ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย หลี่จวินมักจะเป็นคนที่ต้องอาศัยแรงจากทั้งหอพักถึงจะฉุดให้ลุกจากเตียงได้
หวังเสี่ยวเลี่ยงลุกขึ้นนั่ง เห็นหลี่จวินแต่งตัวเรียบร้อยแล้วและกำลังยืนมองเขาอยู่ข้างเตียง
“ลุกขึ้น ไปหาอะไรกินกัน”
น้ำเสียงของหลี่จวินราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ ราวกับว่าเมื่อวานนี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย
หวังเสี่ยวเลี่ยงไม่พูดอะไรสักคำ ได้แต่นิ่งเงียบใส่เสื้อผ้า
ทั้งสองเดินตามกันไปบนทางที่จะไปโรงอาหารโดยไม่มีใครพูดอะไร แสงยามเช้าเริ่มส่องสว่าง มีคนจำนวนไม่น้อยในมหาวิทยาลัยที่เริ่มการเรียนของวันนั้นแล้ว