กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ฮูหยินเซี่ย
ตอนที่ 67 ฉันนี่นะมีศักยภาพในการเป็นนักเขียนบท?
ตอนออกจากร้านอาหารก็เกือบสามทุ่มแล้ว เวลานี้ควรเป็นช่วงที่โรงภาพยนตร์เต็มไปด้วยผู้คน ทั้งสองคนจึงเดินเล่นแถวนั้นและย่อยอาหารไปในตัว
ไฟถนนทอดเงายาวของทั้งสองคนลงบนพื้น พวกเขาเดินใกล้กันมาก บางครั้งมือก็สัมผัสกัน แต่ไม่มีใครขยับห่างออกจากกันแม้แต่น้อย
อัตราการเต้นของหัวใจฉินชวนเร็วกว่าปกติ เขาหันหน้าไปมองปฏิกิริยาของซูฉู่ฉู่แวบหนึ่ง เห็นว่าบนใบหน้าเธอไร้อารมณ์ ยังคงเย็นชาและดูห่างเหินเช่นเดิม ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใด ๆ
โดยส่วนตัวแล้วเธอไม่ค่อยชอบยิ้มเท่าไหร่ ซึ่งฉินชวนเองก็เริ่มชินกับมันแล้ว
แต่ในเวลานี้ที่เธอไม่มีอารมณ์ร่วมเลย กลับทำให้เขาเดาทางไม่ถูก
ตกลงมือนี้จะให้จับดีหรือไม่?