กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ขาไก่สีชมพู
สมองของเมิ่งเสวี่ยว่างเปล่า ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ปากก็พูดออกไปก่อนแล้ว
“แค่บ้านหลังเดียว มันจะเป็นไปได้ยังไง…”
เวินอี๋ได้ยินก็ทอดสายตาลง ใช่สิ แค่บ้านหลังเดียว แต่จุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอตกอยู่ในความลำบากกลับมาจากสิ่งนี้
“เมิ่งเสวี่ย เธอไปถามพี่สาวคนโตหรือป้าเมิ่งของเธอได้เลย ผู้หญิงที่มือมีทั้งเงินและบ้าน แต่ไม่มีใครคุ้มครอง ในชนบทสุดท้ายจะเป็นยังไง”
พอเมิ่งเสวี่ยได้ยินคำพูดพวกนี้ ก็รู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก จมูกของเธอร้อนผ่าว
“เธอถูก…”
“เปล่า คนนี้ฉันหามาเอง ร่างใหญ่โต ชี้ใครก็ตีคนนั้น”
เมิ่งเสวี่ยรู้สึกว่าตัวเองยืนไม่ค่อยมั่น สมองยุ่งเหยิงไปหมด เธอขบเม้มริมฝีปาก
“เวินอี๋ เธอตั้งใจโทรมาหาฉันใช่ไหม ตั้งใจพูดเรื่องพวกนี้ใช่ไหม”