กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเข้าสู่เดือนสองตามปฏิทินจันทรคติแล้ว กล่าวอีกอย่างก็คือ ฉู่หยุนเช่อจากไปครบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว!
ส่วนฉู่หยู่เยียนที่อยู่ห่างไกลถึงนครหลวงก็คอยนับวันอยู่ทุกวัน รอเปิดจดหมายที่ชีเฟิงทิ้งไว้ให้เธอ!
ทว่าในวินาทีที่อ่านจบ เธอก็ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก!
“เป็นไปไม่ได้ จะเป็นไปได้ยังไง!”
“ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด ชีเฟิงต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่!”
ฉู่หยู่เยียนร้องไห้โฮขึ้นมาทันทีในหอพักคณะศิลปะการแสดง!
หลังร้องไห้จนพอใจแล้ว จู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน!
“ไปหาพี่สะใภ้ ใช่แล้ว ไปหาพี่สะใภ้! พี่สะใภ้ต้องมีทางแน่!”
“ฉันต้องไปโทรศัพท์ โทรศัพท์!”
ฉู่หยู่เยียนพึมพำกับตัวเอง ก่อนวิ่งโซเซไปยังตู้โทรศัพท์!