กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งสองเดินไปยังสถานที่ไร้ผู้คน กู้หลีจึงนำรถคันหนึ่งออกมาโดยตรง
“พี่ชาย ใส่รถไว้ในมิติของพี่ด้วยคันหนึ่งสิ!”
“ใช่ แบบนี้เวลาเธอออกไปข้างนอกก็จะสะดวกขึ้น!”
“แต่มิตินี้เล็กเกินไปจริง ๆ ถ้าใหญ่กว่านี้อีกหน่อยก็คงดี จะได้เก็บของได้มากขึ้น!”
“แต่พื้นที่ 100 ตารางเมตร ก็ยังพอวางรถได้อยู่!”
“มันผ่านไปแล้ว!”
แม้กู้หลีจะดูเหมือนกำลังพูดกับฉือเยี่ยน แต่จริง ๆ แล้วเธอกำลังพึมพำกับตัวเองอยู่
“ไปกันเถอะ!”
“ได้!”
ฉือเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ หนึ่งที