กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เครื่องบินใช้เวลาเดินทางกว่าสามชั่วโมง ในที่สุดก็ลงจอดที่สนามบินสำหรับทหารของนครหลวง
กู้หลีมองออกไปนอกหน้าต่าง ชั่วพริบตานั้นกลับรู้สึกแปลกหน้าอย่างยิ่ง ในใจมีอารมณ์บางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ฉู่หยุนเช่อสัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเธอ จึงกุมมือเธอแน่นขึ้น
“หลีหลี พวกเราไปกันเถอะ!”
“ได้!”
กู้หลีดึงความคิดกลับมา ยิ้มให้ฉู่หยุนเช่อ จากนั้นก็ลุกขึ้นตามแรงดึงมือของเขา
“หลีหลี ถึงบ้านแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”
คุณปู่กู้ถามอย่างมีความสุข
กู้หลีพลอยติดอารมณ์ของปู่ไปด้วย จึงตอบกลับอย่างขี้เล่น
“ดีมาก ได้เจอคนตั้งเยอะเลย!”