กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อู๋เชียนหรูโบกมือพลางเอ่ย
“ขอแค่เด็กไม่เป็นอะไรก็พอแล้ว!”
“ทั้งหมดเป็นเพราะหลีหลีบ้านเรามีความสามารถ ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้วิธีพวกนี้ได้อย่างไร!”
หยางฮุ่ยหงเข้าใจดีอยู่แล้ว จึงจูงโร่วโร่วไปขอบคุณกู้หลีอย่างจริงใจ
“หลียัยหนู ต่อไปนี้เธอคือผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของตระกูลจางเรา”
“โร่วโร่ว ก้มกราบพี่สาวหลี ไม่สิ แบบนั้นไม่ได้ โค้งคำนับก็แล้วกัน!”
หยางฮุ่ยหงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเปลี่ยนคำพูด
“พี่สาวหลี ขอบคุณเธอ!” โร่วโร่วเอ่ยด้วยท่าทีอ่อนแอเล็กน้อย
เพราะเมื่อครู่นี้เขาเพิ่งผ่านการต่อสู้ช่วงชิงชีวิตและความตายมา
“ไม่ต้องขอบคุณ ต่อไปเวลากินอาหารอย่ารีบร้อน ต้องเคี้ยวให้ละเอียดและกลืนช้า ๆ เข้าใจไหม?”