กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและพากันแสดงจุดยืน
“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง ฉันมาช่วยด้วย!”
“ฉันก็ทำ!”
“ยังมีฉันอีกคน!”
……
“เอาล่ะ ทุกคนกินต่อได้เลย ฉันจะพูดต่อ!” กู้หลีพูดพลางจิบชา
คราวนี้พวกพี่สะใภ้รู้แล้วว่างานนี้พวกเธอทำได้ จึงกินโดยไม่รู้สึกกังวลอีก แต่ก็ไม่ได้กินกันอย่างเต็มที่ ยังคงกินเพียงเล็กน้อยเป็นเชิงสัญลักษณ์
“พวกพี่สะใภ้ยังต้องดูแลครอบครัว ทำอาหารอะไรพวกนั้น ฉันจะบอกเวลาที่ต้องมาปลูกสมุนไพรให้ฟัง ตอนเช้าให้รอจนเด็ก ๆ กับผู้ชายในบ้านออกไปแล้วค่อยมาที่นี่ ตอนสายให้กลับบ้านก่อนเวลา 1 ชั่วโมงเพื่อทำอาหารกลางวัน พักกลางวันตามปกติ ส่วนตอนบ่ายก็กลับบ้านก่อนเวลาเพื่อทำอาหารเหมือนกัน”