กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น กู้หลีตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของฉู่หยุนเช่อ ขณะที่เขากำลังช่วยเธอสวมเสื้อผ้าและล้างหน้าบ้วนปาก
“ภรรยา นอกจากตะกร้าหลังกับห่อเครื่องเทศข้างในแล้ว ยังต้องเอาอย่างอื่นไปอีกไหม?”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง! รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่ทันเวลา!”
“ไม่เป็นไร ยังทันอยู่ ฉันจะปั่นจักรยานไปส่งเธอก่อน!”
“ได้สิ ได้สิ!”
คราวนี้กู้หลีถึงได้วางใจเสียที
ถ้ารถออกไปแล้ว เธอไม่กลายเป็นคนผิดคำพูดหรอกหรือ?
ในที่สุดกู้หลีก็มาถึงตรงเวลา หลังจากบอกลาฉู่หยุนเช่อแล้ว เธอก็วิ่งเหยาะ ๆ ไปหาพวกพี่สะใภ้
ฉู่หยุนเช่อมองเด็กสาวที่เดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว พลางยกมุมปากอย่างจนใจ เธอไม่อาลัยอาวรณ์เขาเลยหรืออย่างไร!
หลังจากเห็นเธอขึ้นรถแล้ว เขาจึงค่อยไปที่หน่วยทหาร