กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“พี่ พี่ เธอตายจริงหรือยัง?”
“อืม ตายสนิทแล้ว ที่นี่เป็นป่ารกร้างห่างไกลผู้คน เอามาทิ้งไว้ตรงนี้ไม่มีใครเห็นหรอก ฟ้ารู้ดินรู้ นายรู้ฉันรู้ รีบหนีกันเถอะ!”
“ดี! ตายก็ดี ตายไปได้ก็ดี ในที่สุดงานก็เป็นของฉันแล้ว! นังสารเลว ยังคิดจะสู้กับฉันอีก!”
เสียงพูดค่อย ๆ เบาลงตามเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากไป
เจียงหลีที่นอนอยู่บนพื้นรู้สึกปวดศีรษะราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ คล้ายมีของเหลวไหลอยู่บนหน้าผาก เธอยกมือขึ้นเช็ดแล้วฝืนลืมตา สิ่งที่เห็นกลับเป็นก้อนดิน เงยหน้ามองขึ้นไปก็พบว่ามันสูงประมาณครึ่งเมตร
หรือว่าเธอถูกนำศพมาทิ้งไว้ในร่องดิน?
วินาทีต่อมา ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามา ทั้งที่ศีรษะปวดรุนแรงอยู่แล้ว เธอกลับทะลุเข้าไปในนิยายอย่างน่าอนาถ!