กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 421 หนานกงเลี่ยง
เฉินอี้หมิงฟังคำพูดของซูจิงแล้วพูดขึ้นอย่างไร้เดียงสา
เฉินอี้หมิง:“ยังไงเสี่ยวซือซือก็ปล่อยผมลงมา มองไม่เห็นอยู่แล้ว ไม่ต้องกลับไปเอาดีไหม?”
ซูจิงเหลือบมองเขา
ซูจิง:“เรื่องนี้ไม่ว่าจะยังไงก็เป็นมารยาทพื้นฐานที่สุด มารยาทที่ควรมีก็ขาดไม่ได้”