กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 351 ลูกแมวน้อยขี้เมากำลังจะนั่งลงข้างเตียง แขนเรียวงามคู่หนึ่งก็ดึงเขาไว้เบา ๆ
ไช่สวีคุนชะงักไปทันที แต่ด้วยสมาธิอันแข็งแกร่ง เขาจึงได้สติกลับมาในพริบตา เขาเลิกคิ้วอย่างสงสัย มองหญิงสาวตรงหน้า
หลีซืออิน: “อยู่เป็นเพื่อนฉันได้ไหม?”
ไช่สวีคุน: “เด็กดี ฉันไม่ไปไหน นอนก่อนดีไหม?”