กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 พบคนคุ้นเคยโดยบังเอิญ
ทุกคนพากันหันกลับไปมอง ก็เห็นหญิงชราคนหนึ่งมองพวกเขาด้วยแววตาเมตตา ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักและริ้วรอยแห่งกาลเวลา เส้นผมดำขลับในวัยสาวบัดนี้ขาวราวหิมะแรกของต้นฤดูหนาวที่โปรยลงพื้น ราวกับน้ำค้างแข็งแรกของฤดูใบไม้ร่วง ผมสีเงินทีละเส้นบดบังใบหน้าอยู่ราง ๆ เห็นชัดบ้างเลือนรางบ้าง
ทันทีที่หลีซืออินเห็นหญิงชรา เธอก็นิ่งอึ้งไป ก่อนจะร้องเรียกด้วยน้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง
หลีซืออิน: “คุณยายซุน~”