กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83 นักออกแบบน้ำหอม—หลีซืออินนั่งลงแล้วก็ยังรู้สึกไม่เป็นตัวเอง
ทุกคนในห้องพากันมองหลีซืออินอย่างพินิจพิเคราะห์ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวเอง ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตจากนอกโลกที่กำลังถูกทุกคนในห้องจ้องมองอย่างละเอียด…
พี่ซาอี้: “พวกคุณจ้องเสี่ยวหลีแบบนี้ดีแล้วเหรอ จริง ๆ เลย”