เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 290 · การตายของเหนียนอัน คำสาบานกลางกาลเวลา
“นานมาแล้ว ตอนที่ความโกลาหลยังไม่แยกฟ้าแยกดิน ทุกอย่างยังไม่ถือกำเนิด มีเพียงความว่างเปล่า”
“ต่อมา ท่านผู้นั้นก็ตื่นขึ้นมา ก็คือท่านหงเมิ่งที่พวกเจ้ารู้จักกันนั่นแหละ”
ผู้อาวุโสหงหยวนยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง น้ำเสียงทอดไกล ราวกับดังมาจากกาลเวลานับหมื่นยุคก่อน
“ตอนนั้นหลิงเหยี่ยนกับจงเยียนยังอยู่ในห่อผ้า ขนยังขึ้นไม่ครบเลยด้วยซ้ำ”
“ฮ่า ตอนนั้นหงเมิ่งเก่งกาจสุด ๆ อำนาจล้นมือเลยล่ะ! ฟ้า? ดิน? โลก? ตอนนั้นยังไม่มีคำพวกนี้ด้วยซ้ำ มีแต่ความโกลาหลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา”
“ตอนนั้นอยากสร้างอะไรก็สร้าง อยากปั้นอะไรก็ปั้น คิดว่าตัวเองเป็นผู้สร้างเพียงหนึ่งเดียวในความโกลาหลนี้ เป็นพี่ใหญ่ไร้เทียมทาน!”
พอพูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของท่านก็ค่อย ๆ จางลง สีหน้าหนักอึ้งขึ้นมา
“จนกระทั่งวันหนึ่ง ท่านพบตัวตนหนึ่งที่ปลายสุดของความโกลาหล ตัวตนที่เก่งกว่าตัวเองเสียอีก”
“ตัวตนนั้นไม่อยู่ใต้การควบคุมของท่านเลย ไม่ได้อยู่ในความโกลาหล ไม่ได้อยู่ในมหามรรคหรือหงเมิ่งด้วยซ้ำ”