กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 261 กฎของข้าก็คือกฎ
“เอ่อ... คือว่า...”
อินกั่วหมุนลูกประคำอยู่ สีหน้าเมตตาแทบประคองไว้ไม่อยู่ อยากตบหน้าตัวเองสักล้านครั้งเดี๋ยวนั้นเลย!
อยู่ดี ๆ จะสวดพระนามไปทำไมกัน!
เต้าเสวียนโดนซ้อมก็ปล่อยให้โดนไปสิ ตัวเองดันไปพูดแทรกทำไม ตอนนี้เลยถึงคราวตัวเองแล้ว!
หลิงเหยี่ยนปล่อยคอเสื้อเต้าเสวียน แล้วหันกลับมา แสงสีเขียวในฝ่ามือยังไม่จางไป
“เอ่ออะไร? เมื่อกี้สวดคล่องปรื๋อ ตอนนี้เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง?”
อินกั่วรีบประนมมือ หัวหมุนคิดหาทางแก้ตัวอย่างรวดเร็ว
“ตอนนั้นอาตมาดูแลความสงบเรียบร้อยของดาวสีคราม ร่างแยกไปล่วงเกินกฎเข้า อาตมาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อย่างไรขอรับ?”
เขาอธิบายพลางขยับไปหลบข้างกายกาลเวลา ใต้จีวรแผ่เส้นใยกรรมออกมาหลายร้อยเส้นแล้ว