กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 เจ้าตัวข้า เจ้านี่ล้มเหลวจริง ๆ
แสงสีแดงฉีกความมืดออกเป็นเสี่ยง
จงเยียนยืนอยู่กลางอากาศ ชายกระโปรงสีดำสนิทพลิ้วไหวในห้วงว่าง ราวกับดอกบัวดำที่กำลังผลิบานกลางสายลม
นางจ้องจางหมิงหยวน ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง
“หลิงเหยี่ยน...ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้า!”
เสียงของนางดังก้องไปทั่วกรงขัง เจือความตื่นเต้นที่ทำให้คนขนลุก
หนังศีรษะของจางหมิงหยวนชาวาบ
เขาคุ้นกับสายตาแบบนี้ดี ตอนที่ซูจิ้นเสวี่ยถือกระบี่ไล่ฆ่าเขาสามวันสามคืน นางก็มองเขาด้วยสีหน้าราวกับอยากจับเขากินทั้งเป็นแบบนี้แหละ
แต่คราวนี้ ในแววตานั้นยังมีความอยากครอบครองที่ทำให้คนหนาวสันหลังเพิ่มเข้ามาด้วย
“แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว!”