กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 183 ถูกขังจนเพี้ยน กอดจงเยียนน้ำลายไหล
รอบตัวมืดสนิทขึ้นมาในพริบตา
ไม่มีเสียง ไม่มีแสง แม้แต่ปราณก็ถูกตัดขาดหมด
จางหมิงหยวนอยู่ก้นกรงขัง มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง
เขาเป็นเซียนธุลีแดง ไม่ถึงกับอดตายหรือหายใจไม่ออก แต่ความว่างเปล่าสุดขีดแบบนี้ ทำให้เขาอึดอัดใจมาก
เหมือนมีก้อนหินใหญ่ที่มองไม่เห็นทับอยู่บนอก แน่นจนใจหวิว
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะแค่ชั่วครู่ หรืออาจจะร้อยปี
เขาพลิกตัวไปมาในความมืด แล้วในหัวก็เริ่มผุดคำถามขึ้นมาเองโดยห้ามไม่อยู่
‘ถ้าที่นี่ไม่มีเวลา แล้วข้ามานั่งเสียเวลาอยู่ตรงนี้ จะนับว่าขยันได้ไหมนะ?’
‘ในเมื่อที่นี่ไม่มีแสง ข้าจะบอกว่าตอนนี้ข้าหล่อจนดำปี๋ได้ไหม?’