กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ศิษย์เอ๋ย ช่วยอาจารย์ด้วย!
เพียงชั่วพริบตา จงเยียนกับทุกคนก็ปะทะกันไปแล้วหลายร้อยกระบวนท่า
เงาแม่น้ำกาลเวลาพังทลายลงทีละช่วงใต้คมกระบี่กุยซวี
กาลเวลาครางฮึ่ม ถอยกรูดออกไป เสื้อคลุมสีเงินมีเลือดสีทองซึมออกมาเป็นจุดๆ
เขาจ้องกระบี่ยาวสีดำสนิทเล่มนั้นเขม็ง แววตาฉายความหวาดผวา
“ทุกท่าน อย่าออมมือแล้ว!”
เสียงตวาดของกาลเวลายังไม่ทันสิ้นสุด ความโกลาหลก็ขยับแล้ว
“ได้!” ความโกลาหลหัวเราะลั่น กล้ามเนื้อสีทองแดงพองขึ้นฉับพลัน ปราณสีเทาขุ่นรอบกายจับตัวเป็นรูปเป็นร่าง
เขาไม่ได้ใช้อาวุธอะไรเลย กำปั้นทั้งสองอัดแน่นด้วยพลังมหาศาลที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน แล้วพุ่งชกใส่คมกระบี่ของจงเยียนตรงๆ
“เคร้ง—”