กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 “อย่าไป อย่าไป”
ในห้องบรรทม
จางหมิงหยวนนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
ใบหน้าหล่อเหลาของเขาไม่มีความอวดดีหรือท่าทีไม่จริงจังกับอะไรอย่างทุกวัน เหลือแค่ความเหนื่อยล้า
ข้างเตียง ไป๋ลู่เหมียนในชุดกระโปรงสีเขียวยิ้มแหย ๆ เป็นเชิงขอโทษ
“เสี่ยวเสวี่ย เรื่องนี้... จะโทษข้าจริง ๆ ไม่ได้นะ” ไป๋ลู่เหมียนแบมือทั้งสองข้าง ทำหน้าเหมือนตัวเองไม่ผิด
“เดิมทีข้าก็จะบอกเจ้าอยู่ว่าต้องใช้เท่าไร แต่เจ้าร้อนรนรีบร้อนขนาดนั้น ข้ายังไม่ทันได้พูด เจ้าก็หายไปแล้ว”
ซูจิ้นเสวี่ยเหลือบมองเพื่อนสนิทอย่างเย็นชา
“แล้วเจ้าใช้มือถือวิญญาณส่งข้อความมาบอกข้าไม่ได้หรือไง?”