เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 บนรถไฟมุ่งหน้าสู่แมกโนเลีย
"หัวขโมย!"
สิ้นเสียงของอีเหวิน กิลดาร์ซ มาคาลอฟ และคนอื่นๆ ต่างก็หันขวับมามองเด็กที่ถูกอีเหวินจับตัวไว้ทันที
"บัดซบ ช่วยไม่ได้แล้ว!"
หัวขโมยรู้ตัวว่าความแตกแล้ว จึงไม่คิดจะซ่อนเร้นอีกต่อไป เขาล้วงแคปซูลเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยัดเข้าปากทันที
ในพริบตา โลกของหัวขโมยก็พลันเปลี่ยนไป ราวกับว่าเวลาในสายตาของเขาได้หยุดนิ่งลง...
"ตราบใดที่มีน้ำยานี้ที่แผนกพัฒนาเวทมนตร์คิดค้นขึ้นมา ซึ่งทำให้ฉันใช้เวลาหนึ่งวินาทีได้เหมือนกับสามสิบวินาที ฉันก็ไม่มีวันถูกจับได้หรอก! คิดถูกจริงๆ ที่มาเป็นขโมยเนี่ย!"
หัวขโมยยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ จากนั้นก็เตรียมจะสะบัดมือเล็กๆ ของอีเหวินที่จับข้อมือเขาอยู่ออกไป
ทว่าเมื่อเขาออกแรงกระชากไปข้างหลัง อีเหวินกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย มือของเขายังคงจับแขนของหัวขโมยเอาไว้แน่นหนา
"หืม?!"