เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 ทอร์ช เอ็นเดบาร์
บนรถไฟ...
พวกอีเหวินและมาคาลอฟนั่งอยู่บนโซฟาตัวกว้าง แม้โซฟาสองแถวที่ตั้งหันหน้าเข้าหากันนี้ตามปกติจะนั่งได้แค่สี่คน แต่เพราะทางฝั่งพวกมาคาลอฟมีเด็กน้อยอยู่ถึงสี่คน จึงทำให้นั่งกันได้อย่างสบายๆ ไม่อึดอัดเลยสักนิด (หมายเหตุ: เด็กสี่คนที่ว่าหมายถึง อีเหวิน, เกรย์, ลิออน และมาคาลอฟ...)
“นี่น่ะเหรอรถไฟ?!”
“เกรย์ นายรีบดูสิ ทิวทัศน์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ เลย...”
“เมื่อก่อนทำไมไม่ยักรู้สึกว่าเทือกเขาสีขาวโพลนพวกนี้จะสวยขนาดนี้นะ?”
ลิออนกับเกรย์เกาะริมหน้าต่างพลางชะเง้อคอมองออกไปด้านนอก ชื่นชมทิวทัศน์หิมะอันงดงาม แม้พวกเขาจะเติบโตที่แดนเหนือมาตั้งแต่เด็กจนชินตากับสีขาวโพลนแล้ว ทว่าการมองดูด้วยความเร็วสูงจากบนรถไฟ มันช่างแตกต่างจากภาพที่เห็นในยามปกติอย่างสิ้นเชิง
“เด็กสองคนนี้นี่น้า...”