เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 สิบปีผ่านไปชั่วพริบตา
เวลาผ่านไปชั่วพริบตา...
บนเมืองเล็กๆ อันเงียบสงบแห่งหนึ่ง
เด็กหญิงหน้าตาน่ารักหมดจดวัยประมาณสิบขวบ สวมชุดกระโปรงอัศวินที่มีเกราะติดอยู่ ถักผมยาวสีแดงเพลิงเป็นหางม้า กำลังเดินตามหลังเด็กชายผมสั้นสีน้ำตาลแดงซึ่งดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างกระชั้นชิด ในอ้อมแขนของทั้งสองคนอุ้มข้าวของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันอย่างพวกยาสีฟัน โฟมล้างหน้า ผ้าขนหนู และของทำนองนั้น...
"อ้าว? นั่นอีเหวินกับเอลซ่าไม่ใช่เหรอ? ออกมาซื้อของกันเหรอ?" ทั้งสองคนสาวเท้าเดินไปข้างหน้า แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องความสูงจึงเดินได้ไม่เร็วนัก บรรดาเจ้าของร้านค้าในเมืองรอบๆ พอเห็นเข้าก็ส่งเสียงทักทายขึ้นมาทันที "นี่ปลาที่พวกเราเพิ่งจับขึ้นมาใหม่ๆ เอาไปกินกันสิ!"
"ขอบคุณครับ ลุงทอม!"
"แต่ว่ามื้อเย็นวันนี้พวกเราตัดสินใจว่าจะกินพายแอปเปิลกันแล้วครับ..."
เด็กชายผมสั้นสีน้ำตาลแดงได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มพร้อมส่ายหน้าให้เถ้าแก่ผู้กระตือรือร้นพลางเอ่ยขึ้นทันที
"เอาไปเถอะ เอาไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าจำไว้ว่าช่วยเตรียมครัวซองต์รุ่นใหม่ล่าสุดของบ้านเธอไว้ให้ฉันเยอะหน่อยก็พอแล้ว เจ้าลูกชายตัวดีของฉันเอาแต่ร้องอยากจะกินตลอด แต่พอฉันไปทีไรก็โดนแย่งซื้อหมดเกลี้ยงทุกที!"
คุณลุงที่ชื่อทอมไม่พูดพร่ำทำเพลง ยัดปลาทะเลสดๆ ในมือเข้าไปในอ้อมแขนของเด็กชายผมสั้นสีน้ำตาลแดงทันที